http://www.fedazamani.com/

-Bu sene en çok forma giyen oyuncumuz 50/54 ile Egemen Korkmaz. Onu 45/54 ile Veli izliyor.
-40 maçın üzerinde oynamış olan futbolcular arasında en çok kazanan Simao olmuş. Bunda garanti para almasının payı büyük.
-Kırmızı renkle işaretlenmiş oyuncular “BENİM” Beşiktaşımda görmek istmediğim oyuncular. Bu oyuncular tüm takımın yıllık maaliyetin %51′i aynı zamanda.
-Bu maaliyetlere oyuncuların ev kirası, uçak bileti, araç kirası gibi giderleri dahil değil.
-Takımın en çok kazananı Quaresma. Onu Simao ve Hugo Almeida izliyor. Egemen, Fabian Ernst ve Fernandes’in aldığı parada gözümüz yok dersek 4. sırada HOLOSKO var.
-Yıllık kazancını oynadığı maç sayısına bölerek bulduğum maç başı kazançta ise ilk sırayı Ersan Gülüm alıyor. Sonra yine Bebe, Quaresma, Sidnei, Hugo Almeida, Burak Kaplan, Aurelio, Simao ve Holosko var.
-Nedense herkesin küfrettiği ÖZ, HAKİKİ, BEŞİKTAŞIN ÇOCUĞU Necip 25 bin Tl kazanmış. Onu yine çok küfür yiyenlerden Cenk 27 bin Tl ile, İsmail yaklaşık 40 bin Tl ile takip ediyor. Nedense en çok küfrettiğimiz adamlar, en fazla maçı oynayıp buna rağmen en az parayı kazananlar olmuş.
-SİVOK’un yerine kendimizi koyduğumuzda ne hale gelebileceğimizi yine tablo ortaya koyuyor. Sivok bu sene 40 maç oynayıp Ekrem’den bile daha az maaş almış. Eğer Tayfur Havutçu, kankası Toraman’ı oynatmak için onu kesmeseydi ortalama daha da düşecekti.

Peki ne yapmalı?
1) Beşiktaş şu durumda sahada formasını sonuna kadar ıslatanın parasını da kazandığı bir kulüp olmalı. Oynamayan oyuncuya bol keseden para ödenmesinin bir yolu garanti paraları düşürüp maç oynadıkça para kazanabilecekleri bir kontrat sistemine geçilmesi. Bunun uygulanabilmesi için oyunculara sözleşme değişikliği önerilmesi ve kabul etmeyenle yolların ayrılması. (Çünkü bu yarışmaya gir(e)meyen oyuncudan şampiyonluk yarışına girmesini beklemem)
2)Birinci maddenin uygulanabilmesi için gerçekten o formayı hakedene verecek TEKNİK DİREKTÖR ile anlaşılmalı.
3)Forma şansı verilmediğinden dolayısıyle para kazanamamaktan şikayetçi olup ortalığı karıştıracak oyunculara taviz verilmemeli. (Benim aklıma bu tanıma uygun sadece 2 oyuncu geliyor takımda ama) Oyuncu daha fazla kazanmak için daha fazla çalışmak zorunda olduğunu bilmeli. (bunun için 2. madde yine önem kazanıyor)
4) Oyuncunun uzun veya ciddi sakatlık durumlarında mağdur edilmeyeceğine inanması (güvenilir TD ve Yönetim??)

Neyse, tablo aşağıda (üzerine tıklayınca büyür). Bu sözleşmelerin çoğunun 2012-2013 sezonunda değişiklik göstereceğini, büyük kısmının artışa uğrayacağını da son söz olarak ekleyeyim.
Madem FEDA diyoruz, bu takım için son parasını bilete veren taraftarın FEDA dediği kadar futbolcuların da FEDA demesi şart.

Önce geçen senenin sonuçlarına bakıyoruz, rakamlar aldığı oyu, sonra da sıralamasının bir önceki seneye göre nasıl değiştiğini gösteriyor. Kırmızılar gitti, turuncular kiralık gitti:

Kiralık – Rodrigo Tabata     718 (+7)
11. Mert Nobre     693 (=)
44. Erhan Güven     603 (+3)
Kiralık – Michael Fink     553 (+12)
27. Matteo Ferrari     525 (+21)
Kiralık – Filip Holosko     476 (+9)
55. Mehmet Aurelio     465 (-)
21. Hakan Arıkan     353 (+20)
Kiralık – Korcan Çelikay     248 (+15)
9. Roberto Hilbert     231 (-)
17. Ekrem Dağ     210 (+9)
14. Guti Hernandez     187 (-)
13. Rogerio da Silva Bobo     183 (+8)
Kiralık – Ali Kuçik     158 (-)
1. Rüştü Reçber     85 (+7)
6. Tomas Sivok     75     (+7)
34. Hugo Almeida     59 (-)
20. İbrahim Toraman     49 (+11)
77. Rıdvan Şimşek     44 (+12)
28. Fabian Ernst     40 (+5)
3. İsmail Köybaşı     39 (+6)
7. Ricardo Quaresma     38     (-)
26. Onur Bayramoğlu     33 (+9)
4. Manuel Fernandes     28 (-)
22. Ersan Gülüm     29 (-)
31. Simao Sabrosa     28 (-)
93. Atınç Nukan     27 (-)
92. Furkan Şeker     26 (-)
18. Necip Uysal     25 (+1)
66. Doğukan Pala     24 (-)
80. Muhammed Demirci     23 (-)
99. Cenk Gönen     21 (-)

Francesco Manassero özel ödülü (en çok gitmesi istenen oyuncu):

2010 – Gordon Schildenfeld
2011 – Rodrigo Tabata

Metin Tekin Taraftarın gözbebeği özel ödülü (en çok kalması istenen oyuncu)

2010 – Cumali Bişi
2011 – Cenk Gönen

Marcio Mert Nobre herkes gitsin diyo niye burda bu adam direniş ödülü (kalan oyuncular içinde gitmesi en çok istenen oyuncu) :

2010 – Mert Nobre
2011 – Filip Holosko

Les Ferdinand damakta tad bırakma ödülü (giden oyuncular içinde kalması en çok isteneni):

2010 – İbrahim Üzülmez
2011 – Onur Bayramoğlu

Bu senenin ödülleri de sizlerin oylarıyla belirlenecek. Aşağıda oy kullanabilirsiniz:

Neyse, rapor, süreç falan çok saçma zaten, dileyen kendisini okusun bu adresten, ya da iki etik kurulu raporunun farkını okusun buradan. Ben bir iki noktaya takıldım, onları dile getireyim, gideceğim:

1. İlhan Ekşioğlu’nun suçlu bulunduğu Gençlerbirliği-Fenerbahçe (2-4) ve Fenerbahçe-Ankaragücü (6-0) maçlarına ilişkin kararlarda şöyle bir paragraf var:

-İlhan Yüksel Ekşioğlu’nun Fenerbahçe Yönetim Kurulu Üyesi olması nedeniyle şike faaliyetinin Fenerbahçe Spor Kulübü’ne izafe edilmesinin uygun olacağı, ancak bu eylemden Fenerbahçe Spor Kulübü’nün diğer yöneticilerinin haberdar olduğuna ilişkin bir kanıta rastlanmadığı; özellikle İlhan Yüksel Ekşioğlu’nun TFF Etik Kurulu’na vermiş olduğu sözlü beyanında Kulüp adına yapacağı işlemlerle ilgili olarak Yönetim Kurulu toplantılarında karar alındığı ve görevlendirme ya da yetkilendirme yapıldığını bildirmesi karşısında dosya içeriğinde İ. Yüksel Ekşioğlu’nun bu maçta yetkilendirdiğine ya da görevlendirildiğine dair bir belge ya da karara da rastlanmadığı;

Yani Etik Kurulumuz, İlhan Bey’in sözlü beyanını almış, İlhan Bey de demiş ki “ben bir işlemi kulüp adına yapacağım zaman kulüp YK toplantılarında karar alınır ve bana görev ya da yetkilendirme yapılır.” Bunlar da bakmışlar, şike için YK kararı yok, “demek ki kulüp bundan bağımsızdır” demişler. Böylece “Fenerbahçe SK’ya izafe edilemez” kararı çıkmış.

Yönetim Kurulu kararıyla “şike yapalım” kararı çıkmadığı müddetçe bütün kulüplerimiz suçsuz demek ki, ben bunu anlıyorum.

2. Gene aynı Gençlerbirliği-FB maçında şöyle bir kısım var:

Zafer Önder İpek’in Gençlerbirliği Kulüp Müdürü olması nedeniyle şüphenin Gençlerbirliği Kulübü’ne izafe edilmesinin uygun olacağı oybirliğiyle mütalaa olunur.

Ha demek ki Zafer Bey, “ben kulüp tarafından görevlendirildiğim zaman YK kararı falan çıkar” demediyse Etik Kurulu, Zafer Bey’in yaptığını Gençlerbirliği’ne mal etmiş. (Bu arada Zafer Bey’in süttençıkmışakkaşıkspor lehine yediği haltlar da araştırılsın)

3. Gene Gençlerbirliği-FB maçı kararında şöyle bir kısım da var:

… ayrıca gözlemci raporlarında ve müsabakanın seyrinde, Ankaragücü futbolcularının sahadaki oyunlarından şüpheye düşülmesini haklı kılacak bir anormallik gözlemlenmediği; …

Ankaragücü maçının kararından copy-paste yapmışsınız ama değiştirmeyi unutmuşsunuz panpa.

4. Genel olarak şike şüphesi olup da sahaya yansımadığının düşünüldüğü karşılaşmalar için yukarıdaki gibi cümleler var “futbolcuların sahadaki oyunlarından şüpheye düşülmesini haklı kılacak bir anormallik gözlemlenmediği” gibi. Onu anladık, peki Eskişehirspor-Trabzonspor maçındaki teşvik primi şüphesi için de aynı cümlenin şu şekilde kullanılması?

… ancak gözlemci raporlarında ve müsabakanın seyrinde, Eskişehirsporlu futbolcuların sahadaki oyunlarından şüpheye düşülmesini haklı kılacak bir anormallik gözlemlenmediği…

Şikede anormallik gözlemlemedin, yani adam mahsustan gol yemedi, mahsustan kötü oynamadı falan, peki bir takım teşvik primi aldığında nasıl bir anormallik gözlemlemeyi umuyorsun? Adamların kendileri için mi, teşvik için mi oynadıklarını ayırt edecek nasıl bir algoritma kullanıyorsun? Söyleyin de bilelim.

Neyse aga, bu deli saçmasına bu kadar vakit harcamam bile saçmaydı zaten. 1-2 bir şey daha vardı da unuttum, önemli de değildi demek ki.

Size iyi günler.

Metin Tekin’in unutulmaz cümleleri. Yıllar içinde Beşiktaş’la ilgili önemli alıntıların en tepesine yazılacak laflar bunlar.

Hazır cevaplığı, muzipliği, Beşiktaşlı agresifliğini, Beşiktaşlı efendiliğini, hırsı, coşkuyu aynı bünyede toplamayı başaran bir Beşiktaşlıdır Metin Tekin. Hakeme gizli gizli arkadan yanaşıp, itip kakan sümsük bir adam değildir. Sallar kolunu “Allah belanı versin” der. Hakeme rakibin yarı sahasını gösterip; “sahana geç, başlayalım” der. Yan hakeme “ne sallıyorsun o bayrağı, Fener bayrağı mı zannettin?” diye sorar. Bindiği taksinin şoförü golleri kim attı diyince, peşrev yapmaz “ben attım” der.

Fule kelimesini Türk Futbol literatürüne kazandıran adamdır belki de. Çocukken gol sevinçlerini taklit ettiğimiz adamdır. Metin Tekin, 9 ve 10 numara karizmasını 11 numarasıyla yerle bir etmiştir.

Metin Tekin’i canlı canlı izleyebilme onuruna kavuşmuş, yüz yüze tanışma şansına sahip olmuş ve şimdi de yorumlarını dinleyen bir Beşiktaşlı olarak, gönül rahatlığıyla söyleyebilirim; “sen, o efsane’nin içinde efsaneyi olmayı başarmış bir Beşiktaşlı”sın Metin Tekin. Ne mutlu ki Beşiktaşlı’sın.

Doğum günün kutlu olsun Sarı Fırtına!

Hele hele Basketbol maçında son 1 dakika Fenerbahçe bench’i ve çıkış tünelinin içinde ne idüğü belirsiz bir pezevenk kutlama yaparken, dün Galatasaraylı’lar 2-0′ı kutlayıp, 3-4 isterken; bazıları “buranın sonucu belli, diğer maça dönelim” derken, hepsinin hevesini, mutluluğunu kursağında bıraktınız ya, Beşiktaş’la şaka olmayacağını gösterdiniz ya, helal olsun hepinize!

3 Temmuz’dan (ve 3 Temmuz’a getiren süreçten) sonra bu gün (7 Mayıs 2012) sabaha karşı federasyonun sitesinde açıkladığı PFDK kararları doğrultusunda Türk Futbolu için El Fatiha.

Türk sinema tarihinin unutulmaz filmlerinden biridir Muhsin Bey. Ön plana çıkarılan unutulmaya yüz tutmuş klasik Türk müziği teması üzerinden seksenler sonrası Türk toplumundaki o ani değişimin izlerini görürüz filmde. İnsan ilişkileri, fırsatçılık, ikiyüzlülük, yalanlar, maddiyatçılık bir anda ortalıkta kol gezen canavarlara dönüşmüştür. Filmin esasında iki bölümü vardır. Muhsin Bey hapse girmeden öncesi ilk bölümü oluşturur. Muhsin Bey’in hapisten çıktıktan sonra yaşadığı aydınlanma bir anlamda filmin zirvesini temsil eder. Ali Nazik pavyon köşelerinde harcanmıştır, Sevda hanım el kadar kızıyla konsomasyon çukuruna düşmek üzeredir, Afitap hanım hakkın rahmetine kavuşmuştur, plakçı Şakir her zamanki gibi düzenbazın önde gidenidir adeta sistemin adamıdır. Filmin final sahnesinde hayatta bir şeyi ilk defa tam anlamıyla başarmak isteyen Muhsin Bey’in yıkılışına tanık oluruz. Anadolu’nun bağrından kopup gelen saf delikanlı Ali nazik’in dönüştüğü o ucubenin karşısında, “kendimi kurtarmam lazımdı” sözünün akabinde Muhsin Bey Ali’yi ve leş içindeki kulis odasını baştan aşağı süzer ve son noktayı koyar. “Kurtardın mı bari?”

Bu tablo size bugünün futbol  dünyasında ne kadar tanıdık geliyor bilmiyorum ama sadece futbol değil bugün için Türkiye’de değişen, dönüşen ve erozyona uğrayan her şey için bu tablonun hüzünbazlığından, çaresizliğinden söz etmek mümkün. Bugünün futbolu artık Plakçı Şakirlerin elinde bir hırs oyuncağına dönüşmüş durumda. Yapmayacakları pislik, hile yok. Gözlerini güç o derece karartmış ki kendi şereflerini, namuslarını bile satacak haldeler. Hem de bir hiç uğruna. Öte yandan Sevda Hanım gibi üstüne kir bulaşsa da temiz kalmaya direnen, kurtarıcısını bekleyen şampiyonluklar ve kupalar var. Ali Nazik ise aynı bizim Beşiktaş ama daha Plakçı Şakir’in eline geçmemiş. Yalnız bu gidişe birileri dur demezse bizim de sonumuz o kalitesiz viski kokulu, basık kulis sahnesinde olacak.

Bu lig her zaman kirli değildi, bu ülkede yüz yıldan fazla süredir futbol oynanıyor en azından geçmişine saygımız olmalı. Kurtarıcı gözüyle baktığımız sayılı adamların birçoğu ise o güzel atlara binip gitmişler. Bugünün şikesi, teşviğiyle, karanlık adamları ve paraya tapan zenginlerin doymak bilmez açlığıyla paramparça edilen Türk futbolunda beyaz gömleğini giyip iş başına geçen kömür karasına dönüşüyor.

Böyle bir tablonun olduğu yerde başta Fikret Orman olmak üzere, elini taşın altına sokan bu yönetime ne kadar teşekkür etsek azdır. Bir şey başaracak olmalarının haricinde sadece bunu denemek istemeleri bile yeterli nazarımda. Kendisi hakkında ilk günden beri hiçbir zaman lider, başkan olamayacağını ama çok iyi bir yönetici, görev adamı olacağını yazdığım İbrahim Altınsay’ın da kollarını sıvayarak futbol komitesi üyesi olarak işbaşı yapması umutları perçinledi.

Altınsay’ın futbol ve Beşiktaş üzerine görüşlerini az çok basına verdiği demeçlerden biliyoruz. Radikal çözümlere odaklanan, özkaynağa ve manevi değerlere sıkı sıkıya bağlı,  forma terini her şeyin üstünde tutan bir profesyonel olarak işe başlayacağına da adımız gibi eminiz. Bugün için Beşiktaş’ın tam da böyle bir Muhsin Bey’e ihtiyacı var. Kaybolan bütün değerlere, futbolun kirletilen namusuna rağmen Don Kişot edasıyla yel değirmenlerinin üstüne yürüyecek bir deli cesaretine çok ihtiyacımız var. Fakat bu noktada, İbrahim Altınsay’ın muhakkak dikkate alması gereken bir hususu ifade etmemiz lazım. Altınsay başta olmak üzere yeni yönetim, görev döneminin başlarında çok rezil, kepaze şeylerle karşılaşacak. Kirlenen bu düzende paraya kurban edilmiş cevherleri, ayak oyunlarını, dedikoduları, kirli adamları görecek. Bunlara tahammül edebilecek mi? Beşiktaş’ı düzlüğe çıkarmak uğruna bunlara direnebilecek mi?

Muhsin Bey’in en büyük keyfi çiçeklerdi. Penceresinin kenarına dizilmiş menekşeler onun en yakın arkadaşlarıydı. Her sabah onlara sularını verirken derdini, paylaşır, hatırlarını sormayı eksik etmezdi. Muhsin Bey hapisten çıktığında terk edilmiş, basma perdeleri çekilmiş mahallesindeki apartmanına gitti, ilk baktığı çiçekleriydi. Muhsin Bey oracıkta hayatı özetledi:

“Çiçekler ölmüş. Hepsi. Eskiden bir yer ayarlardın güneşi iyiyse yerini de sevdiyse ne biçim açardı. Şimdi güneş aynı, ışık aynı, yer aynı. Suni gübre istiyorlar, bir iki gram potasyum koyunca bir coşuyor namussuzlar ama sonra…Ölüyorlar.”

Uzun lafın kısası, bundan yıllar sonra futbol tarihçileri bizim Muhsin Beyimiz olmaya aday İbrahim Altınsay’ın mağlup oluşundan ve solan çiçeklerinden bahsetmesin. Bu umut dolu başlayan hikaye, basit yılgınlıklar ve kişisel mücadeleler yüzünden hüsranla sonuçlanmasın. Yapacak çok iş var, Ali Nazik’i bir an önce eski günlerindeki masumiyetine döndürmemiz gerekiyor. Bunu sağlamak için de çiçeklerimize gününde suyunu vereceğiz, ahlaki tavrımızdan zerre taviz vermeden yolumuza devam edeceğiz, Süleyman Seba’nın aklımıza, yüreğimize nakış gibi işlediği o Beşiktaş’ı geri getireceğiz.